"آه" وقتی از دل بی تاب بیرون می زند

از دو چشمم گوهری نایاب بیرون می زند ؛

اشک خواهد ریخت گاه انسان بی احساس هم

کز درون سنگ گاهی آب بیرون می زند

می شود در عمق زشتی هم به زیبایی شکفت

همچو نیلوفر که از مرداب بیرون می زند

گر تماشایی شدم ای ماه ، از تاثیر توست

همچو ابری که از آن مهتاب بیرون می زند

نشکند تا قلب شاعر نیست شعرش دلنشین

از گل پرپر گلاب ناب بیرون می زند

نیماشکرکردی

در جنگ و جدال خویش بگذار مرا

بس کن ، به خیال خویش بگذار مرا

تکرار گذشته است آینده ی من

ای عشق ، به حال خویش بگذار مرا

نیماشکرکردی